IO

Gisteravond keek ik de film ‘IO – last on earth’ op Netflix. Het verhaal speelt zich af op een vergiftigde aarde, waar niemand meer lijkt te kunnen leven. Terwijl de mensheid massaal emigreert naar een maan (IO) van Jupiter, hoopt wetenschapper Sam (Margaret Qualley) een manier te kunnen vinden om de planeet toch weer leefbaar te maken. Nadat ze kennismaakt met Micah (Anthony Mackie), een andere overlevende die op weg is naar de laatste shuttle, moet ze een belangrijke keuze maken.
Het beloofde dus een mooie film te zijn, maar om eerlijk te zijn, was ik na twintig minuten er wel klaar mee. De ideeën die de film leek te hebben, komen niet goed uit de verf en zorgen er daardoor voor dat de film continu blijft hangen op het potientieel dat er zeker is.
Op het moment dat Micah met zijn luchtballon uit de giftige wolken komt afdalen naar de basis wordt de film voorspelbaar. De tweede helft van de film was mijn aandacht dus helemaal niet meer bij de film, maar meer bij de popcorn die op tafel stond.

Jammer dat een film met zulke mooie ideeën zo langdradig, saai en voorspelbaar blijkt te zijn.

Please follow and like us: