Leraren leren
Leraren leren

Leraren leren

Op mijn school is het belangrijk dat we leren, samen met de docenten, maar ook met leerlingen en ouders. In die samenwerking kun je als docent/mentor en school de grootste sprongen maken in mijn ogen.

Uiteraard is ‘samen leren’ makkelijker gezegd dan gedaan. Het betekent namelijk dat je als docent jezelf op (sommige) momenten kwetsbaar moet opstellen, omdat de dingen die jij doet niet door iedereen ‘goed’ gevonden worden. En wat is er nu vervelender dan dat mensen dingen die jij doet niet goed vinden? Vaak accepteren we het van onze collega’s wel, maar als leerlingen en ouders zaken ter verbetering aandragen of kritische vragen stellen, sluiten we vaak de deuren.

In de afgelopen periode met onderwijs op afstand heb ik veel contact met ouders gehad: de ouders van de leerlingen uit mijn mentorklas, maar ook met ouders die meedachten over het vormgeven van het anderhalve meter onderwijs dat eventueel moest gaan plaatsvinden na de zomervakantie. In die sessies hebben we vanuit de ouders zoveel input gekregen die we zelf nooit hadden kunnen bedenken.
Ditzelfde hebben we ook met leerlingen gedaan in deze periode. Ook zij gaven input die voor ons heel waardevol is, omdat docenten/OOP anders tegen zaken aankijken dan de leerlingen.

Toen ik net docent en mentor was, vond ik het spannend om leerlingen en ouders om feedback te vragen over hoe ik het deed als mentor en docent en hoe ik het beter/anders zou kunnen doen. Ik was zo druk bezig om alles goed te doen, dat ik geen enkele fout wilde en mocht maken van mezelf. En dat houdt geen mens vol zonder waanzinnig te worden.
Voordat het bij mij doorsloeg na een aantal jaar, zei een collega tegen me: ‘Wat is het ergste dat je kan horen? Je weet dat je net begint als leraar en mentor. Hoe kan iemand, inclusief jezelf, verwachten dat je alles perfect doet? Dat je ooit alles perfect gaat doen? Hoe saai is dat wel niet? Fouten zorgen ervoor dat je stappen vooruit blijft zetten.’ Dat heb ik in mijn oren geknoopt.
Deze collega heeft gelijk: niemand is de perfecte docent/mentor. En misschien moet ook niemand dat zijn, want dan is er geen ruimte voor groei meer, alleen voor zelfvoldaanheid. En daar help je niemand mee vooruit: leerlingen, ouders, collega’s, je school, maar vooral jezelf niet.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *